W ą g l a n k o !
moja rzeko!
 poisz swoimi wylewami
  spękane usta
   "pszenno-jałowcowych"
    nizin podopoczyńskich
     Żywicielko miętusów -
      ileż to razy
       chłodziłaś moje bose
       wybiegane nóżęta
       tropiące w zakolach
       smakowite raki
       łowione
      wiklinowym sakiem
     Moja rzeko!
    oj! - z m ę t n i a ł y
    twe oczy -
  raki wymarłe spłonęły
 tylko wierne szczupaki
czatują w szuwarach
na srebrne płotki
 których jak na lekarstwo
  zostało
   Moja rzeko!
    jak wyleczyć twe ciało
     zatrute bezmyślnością
       człowieka
         pijącego z rur
           chlorowana krew
              konającej przyrody?