* * *

zgubiony puch musnął kartki pamięci
zatrzepotały pod łabędzim skrzydłem i odfrunęły
na zielone kępy pełne zapomnianych myśli
a niektóre wpadły między kaczki
wyciągające z wody diamenciki słońca

w niebieskim źródle rosną różańce z paciorków powietrza
stworzone do niemej modlitwy potrzebujących ciszy

łabędzie szyje niczym klucze na pięciolinii marzeń
dają początek symfonii wiosennej radości
odległym echem wracają nocne śpiewania
dźwięczą wśród szelestu ptasich skrzydeł
i szmeru perełek różańca
przesuwanych
wciąż tą samą
ręką czasu